گفت استاد مبر درس از یــادیاد باد آن چه مرا گفت استادیاد باد آن که مرا یاد آموختآدمی نان خورد از دولت یـــادهیـــــچ یــادم نرود این معنیکـــه مرا مادر من ،نـــادان زادپـــــدرم نیز چو استـــادم دیدگشــــت از تربیــــــت من آزادپس مرا منت از استـــــاد بودکه به تعلیم من اُستـــــاد اِستادهر چه می دانست آموخت مراغیر یک اصــل که نا گفته نهادقدر استــــاد نکو دانستنحیف استاد به من یاد نداد

يکي از شئون نفس ناطقة انسان مرتبة قلب اوست که در فارسي از آن به «دل» تعبير مي کنند. قلب به معناي گرديدن و جا به جا شدن است. نفس انسان حال واحدي ندارد و دائماً در انقلاب است. گاه حال خوشي دارد و گاه بد حال است. گاهي در هنگام نماز و ديگر عبادات حال مناجات داردو گاهي ندارد. يک وقت است دست به قلم مي شود و خوب مي نويسد و وقت ديگر هر چه سعي مي کند نمي تواند بنويسد. دوستي ها، معاشرتها، رفت و آمدها همه و همه در حالات و دگرگونيهاي قلب مؤثرند. گاهي انسان مي بيند جرقه اي خورده و حالات خوشي دارد اما پس از مدتي متوجه مي شود به واسطة جرقه اي ديگر افول کرده و آن حال خوش را از

هرفردي مي تواند تاثيرات نامطلوب حاصل ازناديده گرفتن اين کلام معروف جرج سانتيانا را برجامعه ، امور سياسي و زندگي روزمره مشاهده کند:« آنان که قادرنيستند گذشته را به خاطر بياورند، محکوم به تکرار آن هستند» هيچکس نبايد به آنچه قديمي است به صرف قديمي بودن دل ببندد و نيز نبايد آنچه قديمي است را به صرف قديمي بودن کنار بگذارد.

در خلوت حق محرم اسرار علي بود مقصود وجود از همه اطوار علي بود ديديم بسي قافله در سير الي اللّه در پيش روان قافله سالار علي بود از نور علي جمله جهان گشت پديدار وزجمله جهان نيز پديدار علي بود آن عارف حق بين كه همي گفت سلوني وارسته ازين هستي پندار علي بود آن شاه ولايت كه از اقليم حقيقت آمد به جهان سرور سردار علي بود

انسان كامل نسبت به حق، به منزله مردمك چشم نسبت به چشم است كه نظر با آن صورت مى گيرد... او نسبت به عالم، همانند نگين انگشترى است كه محل نقش و علامتى است كه سلطان با آن بر خزانه اش مهر مى زند. بدين جهت، او را خليفه ناميده است؛ چون به وسيله او، خلق را حفظ مى كند... پس تا آن هنگام كه انسان كامل در عالم هست، عالم محفوظ خواهد بود .ابن عربى، 1400ق، ص 50

· از خواجه سؤال كردند كه در حقِّ دنيا چه گويى؟ گفت: چه گويم در حقِّ چيزى كه به رنج به دست آرند و به بيم نگاه دارند و به حسرت گذارند.· دوستى او را شايد كه در خشم بر تو ببخشايد.· امروز بكوش تا فردا نگويى كاشكى!· جوانمرد چون درياست و بخيل چون جوى, پس دُر از دريا جوى, نه از جوى.· چون يار اهل است, كار سهل است.· بر گذشته و شكسته و ريخته افسوس مخور.دوست را از در بيرون كنند امّا از دل بيرون نكنند